Zus en Broer op Toer

( h o m e )

2008-08-24T10:46:00.003+02:00

Bezoek nu Nienke's website http://krookodil.blogspot.com voor een uitgebreide lijst reisverslagen en algemene informatie over backpacken!

( l a s t d a y )

2008-08-21T12:23:00.004+02:00

Het laatste dagje van onze reis is dan nu toch echt een feit. Een welbesteed dagje, dat wel. We zijn vrij vroeg opgestaan, wat niet geheel alleen te maken had met het feit dat het hier al heel snel bloedheet is en dat we de kamer delen met 5 snurkende, zwetende mannen en 1 hele dikke (seriously - sumo-size) snurkende, zwetende man. Erg fijn dus allemaal, maar wij laten ons de pret niet drukken. In het hostel kennen ze me na 6 keer inchecken inmiddels wel en dus werden we niet alleen met veel enthousiasme onthaalt, onze foto van de vorige keer hing op de deur en we kregen handenvol koekjes en 6 uur gratis internet. Kijk, hier komen we nog eens terug :)
In de ochtend zijn we met de metro naar Shibuya gesjeesd, waar Reinout wederom over alle nieuwe cd's in de HMV heeft liggen kwijlen. Gelijk waterschade natuurlijk, dus we moesten ze allemaal wel kopen, aldus linke loetje zelf.
Met een stevige noodle-lunch bij Nienke's favoriete eettent Sukiya (de 'lekker winkel'), waar Reinout zowaar een hele maaltijd met stokjes heeft gegeten, zijn we doorgegaan naar de wijk Shinjuku. Daar hebben we op de hoogste verdieping van het regeringsgebouw van het uitzicht genoten. Helaas was er erg veel smog vandaag en konden we dus Mount Fuji niet zien.
Daarna waren we nog niet klaar met de vergezichten en bluften we onszelf het Park Hyatt Hotel binnen. In dit supersjieke vijfsterren hotel is de film Lost in Translation opgenomen en had Nienke vorige keer een gave champagne-avond (zie: nienkeinaustralie.blogspot.com)
We waren al blij dat we niet gelijk het gebouw uit werden ge-zandsodemieterwaterstraalt, maar toen iemand voor ons de lift ging bedienen, drie mensen voor ons de deur naar buiten openhielden en een man vroeg of hij een taxi voor ons moest laten voorrijden, konden we het geestelijk niet meer aan. Reinout keek me al aan met een blik van 'smile and wave' (voor de mensen die de film Madagaskar gezien hebben, denk aan de pinguins) en bij de eerste mogelijkheid buiten het gezichtsveld van onze bedienden barsten we in snikken uit van het lachen.
Na deze avonturen waren we nog heel iets van plan, maar omdat het zo verschrikkelijk heet is, komen we haast niet vooruit en waren we eigenlijk best wel bekaf. We hebben hier en daar nog wat winkeltjes bekeken, maar bij het hostel hadden we het wel gehad. We willen eigenlijk nog gaan eten bij het geweldige Gonpachi restaurant in Roppongi (voor de Kill Bill kijkers onder ons), maar ik denk eerlijk gezegd dat we met de schotse hamburgerbakker ook erg tevreden zijn. Even voor de goede orde: het regent hier watervallen en de onweer is ons al een uur aan het verbazen. Ik weet niet of we erg ver uit de buurt van ons hostel durven...

Mensen, morgen zijn we thuis, dus de rest van de verhalen moeten jullie maar in real life komen aanhoren. Broer en Zus rusten tussen 1 uur 's nachts en 6 uur 's middags. Gelukkig hebben we de foto's nog.

( j a p a n ! )

2008-08-20T12:02:00.005+02:00

Als je avontuur wil, vlieg dan met qantas! Seriously. Het begon eigenlijk al in de morgen, toen we braaf wilden inchecken online. Zien we ineens staan dat onze vlucht niet meer bestaat en dat we nu de volgende dag via Brisbane vliegen. Hmm. Wij kijken op de site van onze reisorganisatie, staan daar twee (?) vluchten met verschillende tijden naar Melbourne. Ok? Wij dus op een drafje naar het Qantaskantoor ergens in de stad. Daar bleek inderdaad dat er met onze gegegevens geknoeid is en moeten we opnieuw op een vlucht worden ingeboekt. Een vlucht die een uur eerder gaat dan gepland, maar ok. Wij naar de universiteit van Melbourne, waar het schooljaar inmiddels ook is begonnen en Rein zich al helemaal kon zien lopen in de toekomst.
Goed. Wij daarna, zoals jullie van ons gewend zijn, keurig op tijd op het vliegveld van Melbourn aanwezig voor onze vlucht naar Tokyo (via Sydney). Na een uurtje wachten op naar het incheck gedeelte. Vlucht kwartier vertraagd. Geen paniek. Wij wachten. Niet veel later, vlucht half uur vertraagd... Drie kwartier... Uur. Lichtelijke paniek. Wij naar de balie, waar de pleuris ondertussen al is uitgebroken. Easyjet taferelen. Vrouw die denkt verhaal te halen vraagt boos waar ze een klacht kan indienen. Man achter balie zegt tegen haar: bij service kantoor. Zij weer roepen waar dat dan wel niet zit. Man aarzelt even en zegt dan zonder te knipperen: in Sydney... Priceless. Wij plassen half in ons broek van het lachen.
Even later horen we de reden van de vertraging: vliegtuig is stuk. Heel geruststellend. Mensen op doorvlucht naar Adelaide krijgen al hotelovernachtingen, want dit was voor hen de laatste vlucht. Wij krabben op ons hoofd.
Eindelijk horen we dat we onze aansluiting op Sydney nog zullen halen. We moeten wel als slingerapen door douanes, controles, checkins en wat al niet meer, maar we hebben de vlucht gehaald.
TinkieWinkie zou nu "nog een keer" roepen, maar wij even niet. Wij hebben al genoeg lol aan het opnieuw leren ademhalen hier in Japn, want de warmte en luchtvochtigheid is niet om te harden. Verloren slaap gelijk even ingehaald dus. Nu eten zoeken en verder rustig aan, we hebben wel weer genoeg gerend voorlopig. Peace out.

Natuurlijk is ons ook het bericht ten ore gekomen dat we een nieuw lid in de familie hebben!!!! Jiske en Derek gefeliciteerd met Pien!!! We komen snel kijken!!!! XxxxxxxX N&R

( m e l b o u r n e )

2008-08-19T02:42:00.004+02:00

We zijn zover. Bijna. We gaan naar huis. Bijna. We hebben afscheid van Australië (alt 137!) genomen. Bijna. Vandaag zitten we in Melbourne. Vanavond in Sydney. Morgen in Tokyo. Vrijdag in Amsterdam. Gekkenhuis.

Na jullie te hebben voorzien van wat mooie plaatjes van Melbourne City (en mooi is het hier zeker te noemen - Reinout wil nou ineens -misschien- toch wel een beetje -heel graag- hier studeren...) gaan we zo nog even langs het postkantoor (Nienke loopt nog steeds -oops- met de sleutel van haar huis in Sydney op zak) en daarna langs de Melbourne Universiteit.

Dan is het nog een beetje rondlopen voor we de shuttlebus naar het vliegveld pakken. We stijgen hier om half 8 op en komen in Sydney om tien voor 9 aan. Dan is het even wachten voordat we om vijf voor 10 naar Tokyo vliegen... Daar nog twee daagjes in de hitte (35 graden!) rondstappen en dan de 22e om 13:20 naar Londen en (na 3! uur wachten) van Londen om 20:00 naar Amsterdam. We landen om 22:15. Tenminste, als Reinout niet onderweg op de knopjes in de cockpit heeft zitten drukken.

Nog even voor de goede orde: in Tokyo hebben we allebei geen telefoonbereik en inmiddels is Nienke's NL-nummer helemaal afgesloten. Nienke's Australische telefoonummer werkt nog tot 9 september. Die van Reinout tot eind augustus. Alle berichten, fanmail en andere goedbedoelde toestanden het liefste dus vanaf nu via de mail of de website!

XXXXXXXXXXXXXX
Weer gewoon Rein en Nien. Bijna.

Federation Square

Melbourne Museum

State Library met harnas van de beruchte Ned Kelly

Shrine of Rememberance

Flinders Street Station

Gratis Tram! (en zo is er ook een gratis bus - wij zijn blij)

( t a s m a n i e ! )

2008-08-16T12:47:00.009+02:00

We waren gisteren ijverig begonnen aan het schrijven van ons grote Tasmanie-avontuur, tot we op een gegeven moment het internetcafe werden uitgeduwd. Sluitingstijd. Hebben we zoveel mooie foto's, eindelijk een plek gevonden waar het internet geen 12 (!) dollar per uur kost... kunnen we nog niets met jullie delen.
Gelukkig zijn ze hier op zondag wel open en na een heerlijk pannenkoek-ontbijt in het hostel zitten we weer -speciaal voor jullie- achter het vierkante schermpje. Dus, ga er goed voor zitten, want hier komt ie dan echt:

Tasmanie. Met puntjes op de e.
We hebben een zesdaagse tour gemaakt het hele eiland rond en hebben zoveel gave dingen gezien en meegemaakt dat er eigenlijk niet genoeg woorden en letters zijn om het helemaal goed te beschrijven. Ja, lekker dan, horen we jullie denken. Nee, wees gerust, we gaan een poging wagen. We hebben de hoogtepunten voor jullie uitgezocht en in het volgende gedicht samengevat. Voor specifieke vragen, bel het Bonzo Voedingsinstituut of de Omo Power Servicelijn. Wij zijn even aan het bijkomen in Melbourne de komende twee dagen...

Tasmanie vanuit de lucht...
... dat begon al goed!

A is voor avontuur, dat begon in Hobart
B is voor koude billen, echt heel apart

C is voor clear Mount Franklin water, gehaald uit de bron
D is voor doodsmak, Nienke dacht dat ze vliegen kon

E is voor enkel, van lullig stoepje af verstuikt en erg dik
F is voor fanatiek, want gelijk 10 km lopen, dat deed ik!

G is voor geweldig, onze tourguide, ons huis
H is voor Holland, maar Tassie werd ons tweede thuis

I is voor interessant, alles dat we leerden en zagen
J is voor jassen vol zand, stenen en schelpen die we naar huis zullen dragen

... deze hebben we maar laten hangen...

K is voor knoeperts van woeste watervallen
L is voor loopbrug, die onze moeder vast zal bevallen

M is voor metertje sneeuw bij Cradle Mountain, het feest hield niet op
N is voor natte broeken, na het bouwen van een pop

O is voor onzinhobbies, die we in sommige dorpen zagen
P is voor ponden ijs, wafels, en choco, daar kun je beter niet naar vragen

Q is voor quiz, want welk beest kust Nienke hier?
R is voor Reinout, die maakte ook veel plezier

S is voor superschattig, pinguins in het wild gezien
T is voor tof, want onze groep verdient een tien!

U is voor uitzonderlijk, de natuur gaat hier soms flink los
V is voor vreselijk, de gevangenen in Port Arthur waren vroeger echt de klos

Bicheno Blowhole

We kregen een speelkaart, die gekoppeld was aan een bepaalde gevangene. Zo kon je het pad van die gevangene volgen en kwam je te weten hoe het met hem afliep.

W is voor wilde duivels voeren, ook dat maakten we nog mee
X is voor xxx-jes, van ons alletwee

Y is voor einde, alleen verkeerd gespeld
Z is voor zwaar vermoeid, maar ons verhaal is nu verteld

Lieve mensen, we kunnen het bijna niet geloven, maar over een paar daagjes zit onze reis samen er alweer op! de 22e zijn we thuis! De 19e vliegen we van Melbourne via Sydney naar Tokyo. We houden jullie op de hoogte van de aller-allerlaatste ontwikkelingen, maar in ieder geval alvast tot heel snel!! Bedankt voor alle leuke reacties hier op de site!!! Hij was weer heerlijk Coby!!!

And now the most interesting part of deze grot:
Poffertjes, oliebollen en kroketten in hartje Hobart! Gezellig met de twee Nederlanders achter de kraam gepraat... die Hollanders zitten ook overal!

Het sneeuwt nog steeds in de bergen!

xxxxxxxxxxxxxx Nienke de Wilde Wombat en Reinout de Tasmaanse Tijger

( l a s t d a y s - s y d n e y )

2008-08-16T12:25:00.005+02:00

We leven nog! Jawel, jullie dachten misschien dat we na zo'n lange radiostilte helemaal maar niets meer van ons zouden laten horen, maar dat hebben jullie dan mooi mis! Na een dikke week in Tasmanie doen we hier - live vanuit Melbourne - verslag van onze avonturen...

... maar niet voordat Nienke jullie nog even vermaakt met wat foto's van haar laatste dagen in Sydney. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar we wilden jullie de volgende beelden toch niet onthouden:

Ik ben met Nick, Kim en een ander Nederlands meisje, Sabine, naar Cockatoo Island geweest. Vroeguh was dit een gevangeniseiland, maar voor de gelegenheid is het eiland deze maand omgetoverd in een heuse gallerie. Verschillende kunstenaars hebben zich flink uitgeleefd en maakten (vooral video-)installaties, die je in alle gebouwen op het eiland kon bekijken. Kort samengevat was het allemaal weer behoorlijk VAAG! Ik bedoel: kijken naar iemand die een rubikscube in elkaar draait... een man die gedurende een tiental minuten probeert al dansend de camera te ontwijken... beelden van iemand die zo lang mogelijk zijn adem inhoudt en tien emmertjes met plas (ja, echt plas, mensenpies, urine!!! bleeergh!!!)... ik weet het niet hoor! Nou ik weet het eigenlijk wel: ALT F7 - document bewaren? - NEE!

tja...

we kregen onderweg ook nog veel interessante informatie over het eiland te lezen...

Wij kunnen zelf ook kunst maken:

Ons boottripje:

Bye, bye Sydney!!

vanuit het vliegtuig!

( V e r V a n H u i s )

2008-08-08T14:46:00.021+02:00

[ Ik heb zelf een Flickr account aangemaakt; alhier ]

Af en toe weet je het weer. Je bent hier best ver van huis. (Cliffhanger..)

Zo, goed, nou, dus, en.. even terug in de tijd. Het is Woesdagochtend, 6.20 lokale tijd in Adelaide (+8.30 gmt) en ik sta op de stoep van OZ Experience, klaar voor de volgende .. Oz experience.. ha..ha... zucht. De Great Ocean Road! Kort gezegd, is dit een best lange weg tussen Melbourne en Apollo Beach (wie kent het niet) die volledig langs de oceaan loopt.

Dag 1!
De eerste stop was niet direct een hoogtepunt. In een plaatsje Tailem Bend gingen we op bezoek bij, zoals de tourguide zo goed kon uitleggen, een stel inteeld kangaroes. Het enige speciale aan deze is dat ze volledig wit zijn, en het zijn geen Albino's. Vervolgens kwamen we in het plaatsje Bordertown, dat op de grens ligt van de provincies South Australia (Adelaide) en Victoria (Melbourne). South Australia is de enige staat waar ze enigsinds menselijk zijn omgegaan met Aboriginals destijds, en Victoria vult 3% van Australië met 25% van de bevolking. Dit soort nutteloze informatie blijft dus blijkbaar na 3 dagen in je hoofd vastzitten. South Australia "The Festival State" - Victoria "The Place To Be".

In de Grampians National Park hebben we Hollow Mountain beklommen en de MacKenzie Falls bekeken (en belachelijk gemaakt). Een beetje backpacker die in Kakadu park is geweest doet niet eens meer zijn fotocamera aan voor een mindere waterval, zoals deze. Hollow Mountain was net zo hoog als die vanaf de grond leek, maar bleek tot ieders verbazing hol te zijn van binnen. Dit leverde de volgende beelden op:

We verbleven in een hostel exclusief voor Adventure Tours, en dit is waarschijnlijk de meest luxe overnachting van deze vakantie. Mijn bed met een !ECHTE! matras stond vlak naast de openhaard en dat sliep verdomd lekker.

Dag 2!
Niet in verwarring te brengen met de Pinnacles aan de westkust, deze ochtend begonnen we met een hike op 'the pinnacle'. In zo'n 2 uur in de ochtendmist hebben we deze berg beklommen, ons leven gewaagd voor wat leuke kiekjes, met als belonging een Uncle Toby's Muesli Bar die bovenaan de berg op te halen was. Zeker een van de betere hikes deze vakantie.

Ik spaar nu ook walvissen. Zo, dat hoef je dus ook niet meer te typen, en als je dat toch doet geloof ik er geen barst meer van dat je deze tekst ook echt allemaal hebt gelezen. En je spaart ook geen woordenboeken, komma's en punten.

Na de bergbeklimming en afdaling zijn we wezen Whale Watchen! Zeker een hobby die ik thuis zal voortzetten, want ik ben er erg goed in. Zo konden wij genieten van ongeveer 0.0005% van een walvis haar rug, en wat opspuitend water. Hoogtepunt van dit dieptepunt was het op video camera vastleggen van één van de vinnen van dit beest geval, veel spannender dan dit wordt het niet. Blijkbaar was het speciaal dat we uberhaubt een walvis hebben gezien, want in het seizoen van Mei-Okt is het nogsteeds maar een kleine kans dat deze beesten vanuit de zuidpool hun jongen gaan leren zwemmen in het warmere water van de zuidkust van Australië.

Het wordt beter vanaf dit punt! Heb ik al mijn lezers nog? Hallo??

Vervolgens, in 1 adem, de Bay of Islands, Bay of Martyrs, London Bridge en Lock Ard Gorge. Een stuk Limestone wat door de zee is vervormd tot iets moois, elk met een andere naam.

En dan was het toch echt tijd voor het hoofdgerecht, het nuttigen van 12 (lees: 11) Apostoles bestrooit met wat zeezout en wat motregen. De beloofde zonsondergang werd een backpackerondergang, aangezien de lucht dichttrok en niemand verder kwam dan 3 foto's van de eerste paar Apostoles om snel terug te gaan naar de bus.

Dag 3!
In de ochtend zijn we teruggaan naar de gemiddeld 11,5 Apostoles, met beter weer, op het punt waar je 7 van de 11 Apostoles kan zien. Ok. Zie foto's, zeg maar.

Het hoogtepunt (zeer letterlijk) van de dag was de Otway Fly Canopy Walk. In een stuk tropisch regenwoud met bomen tussen de 50 en 100 meter hoog kan je op zo'n 25 meter boven de grond tussen de boomstammen doorlopen, met in het midden een toren die je nog eens 25 meter hoger brengt. Eens maar nooit meer, dank u zeer, tot de volgende keer maar weer. Maar dat laatste dus niet.

Na zwaar geluncht te hebben in Apollo Bay, zijn we de officiële Great Ocean Road opgegaan, die vanaf deze badplaats een heel stuk in de richting van Melbourne gaat. Onderweg zijn we gestopt bij een verzameling Eucalyptusbomen met wat bezopen wilde beesten daarin. De bells beach (voor de surfers onder ons (Oma?!)) was ondanks het milde weer toch redelijk bedekt met surfplanken en wat onderkoelde aussies. Dit is een van de beroemde surfstranden in Australië en ik heb er maar een foto van genomen.

Ik heb tot dit punt nog eigenlijk niets verteld over de groep waarmee ik op stap was. 15 personen, 4 hong king kongers, 3 duitsers, 3 engelsen, 1 zwitserse, 1 frans stom mens, 1 koreaanse, 1 canadese en een kaaskop. Dit lijkt nog enigsinds eerlijk verdeeld, maar 11 hiervan was vrouwelijk. Dit viel niet zo op totdat we bij de laatste attractie van de toer kwamen; de outlets van wereldberoemde surfkleding fabrikanten (Ripcurl, Billabong, Quicksilver). Het idee was dat het goedkoop zou zijn, maar dat viel nog vies tegen. Ik ben er redelijk doorheen gekomen, met alleen de nuttige aankopen van een paar Quicksilver handschoenen en een Beanie. Handig voor volgende week!

Al met al was het een zeer leuke toer. Ben niet zo goed in het schrijven zonder sarcasme, maar het was echt erg leuk!

Vanavond zou ik eigenlijk wat drinken met een aantal van deze figuren, maar toen ik gedoucht had, soort van nette kleren aan en met m'n jas aan op de trap ging bellen of men ook zo ver was, kreeg ik te horen dat ze toch maar liever vroeg naar bed gingen. Thanks mate! Ook vond ik mijn shampoofles en de inhoud daarvan op twee verschillende plaatsen in mijn toilettas. Tijdens het schoonmaken hiervan vond ik ook gelijk het dichtsbijzijnde tweede afval putje, waaruit nu een grote lading schuim is ontstaan dat zich via mijn broekspijp omhoog aan het werken was.

Maar goed, het is een bijzondere dag. 8/8/08. Dit betekend.. de hele wereld zit voor de buis naar de Olympische Spelen te kijken! De hele wereld, behalve Australië. Warm aangekleed de straten van Melbourne opgegaan opzoek naar een plek om te eten, met een TV die niet op een cricket (WHO CARES) wedstrijd stond afgesteld. Na 30 minuten lopen heb ik mijn laatste beetje hoop opgegeven.

Om toch mijn interesse in de spelen te tonen, heb ik mijn avondeten genuttigd bij één van de sponsors van dit evenement. McDonalds! Ok, ze hadden geen tv maar ik had het !@%# koud en om 9.30u nogsteeds niets gegeten. Bij mijn Big Mac menu kreeg ik als troostprijs een gratis Cola glas, god god GOD wat was ik blij. Dit was precies wat ik nog miste in mijn backpack en wou er eigenlijk morgen nét een paar gaan kopen. Tijdens het eten kreeg ik de indruk dat ik wel erg snel zat te eten. Aan het eind van de maaltijd hoorde ik immers nogsteeds hetzelfde liedje op de radio als toen ik begon. Ik vermoed dat de DJ van het betreffende radiostation is overleden en met zijn hoofd op de Repeat knop is blijven steken. Na 5x "Memories and Dust" van Josh Pyke gehoort te hebben ben ik maar weer teruggegaan naar het hostel.

Wat blijkt.

Iemand heeft cricket weggezapt en hij staat nu op de Olympische spelen.

Af en toe weet je het weer. Je bent hier best ver van huis.

De groeten.

( h a n g j o n g e r e n )

2008-08-06T08:07:00.008+02:00

Even een groetje uit zonnig/regenachtig/zonnig/regenachtig Sydney! Nu ondertussen iedereen weer druk aan het werk is geslagen, is er voor mij natuurlijk geen beter moment te vinden dan jullie te laten weten dat ik hier geen klap uitvoer. Seriously. Ik zit nog steeds met Kim in ons relaxte huisje in Woolla-walla-halla-walla-weetikveel, vlakbij Bondi Beach en reis een beetje tussen hier, de Circular Quay (haven/Opera House) en de wijk Glebe, waar Nick zijn huis woont. Een geheel Nederlandse aangelegenheid dus, want ook alle mensen die we ondertussen hebben ontmoet kwamen uit Holland. Ach ja, wel zo makkelijk :) De mensen hier in huis zijn allemaal erg vriendelijk, veel van hen wonen hier al maanden, maar er komen ook regelmatig nieuwe mensen en je bent dus elke dag wel handjes aan het schudden.
Naast een beetje surfen en naar de film gaan, zijn we gewoon heerlijk aan het ontspannen. Kim gaat over een weekje weer naar huis, Nick moet af en toe tussendoor studeren en ik ben me fysiek aan het voorbereiden op een week vrieskou op Tasmanie.
In Sydney is op het moment een kunstfestival aan de gang, dus soms compenseren we het luie nietsdoen met een bezoekje aan een gratis museum. Met Nick heb ik gisteren het museum van contemporary art bezocht. De tentoonstelling daar kon worden samengevat met het woord 'vaag'. Of je moet een dood paard aan het plafond, een orkest dat geen geluid maakt of foto's van een man die van dichtbij een kogel in zijn arm laat jassen heel normaal vinden... Vrijdag zetten we onze culturele missie voort, als we een boottochtje naar Cockatoo Island gaan maken. Hier is ook weer allemaal kunst te bekijken en praten kunstenaars over hun werk. Dat lijkt me wel nodig ook.
Het meest kunstzinnige dat ik vandaag trouwens gedaan heb, is het bakken van 12 pefecte Blueberry muffins. Ze worden niet tentoongesteld, maar binnenkort is de fotoreportage hier te bewonderen. We gaan ons nu optutten voor een meidenavondje in Bondi met Irene en een vriendinnetje van haar. Als er van ons nog iets te maken is, kun je dat pas echt kunst noemen. Better get started!

G'day!

ons huisje...

( M i j n K a n t V a n H e t V e r h a a l )

2008-08-05T06:10:00.005+02:00

Beloofd is beloofd, en zal ik dus ook maar eens wat posten hier. Nienke heeft mij op het vliegveld van Melbourne de code van de klui.. blog gegeven en kan ik hier nu mijn eigen leugens aan dit verhaal toevoegen.

Het is alweer dinsdag vandaag, de laatste dagen zijn veel te snel voorbij gegaan. Ik was zaterdagavond aangekomen in Adelaide, waarna ik met de plaatselijke bus binnen 20 mins in de buurt van mijn hostel aankwam. Dit was toch wel een raar begin van deze week alleen in Australië, want nu moest ik zelf mijn weg zien te vinden hier. Gelukkig is Adelaide gebouwd door een stel schakers, van bovenaf gezien lijken alle straten wel loodrecht op elkaar te staan, dus je kan met het kleinste beetje gevoel voor richting je weg hier eenvoudig vinden. Dat vondt de buschauffeur ook dus die heeft maar niet verteld dat we bij de juiste busstop aangekomen waren, maar gelukkig zat ik zelf goed op te letten. Beetje verdwalen op mijn eerste dag alleen downunder, kom nou..

In ieder geval, als je vanaf 3 uur 's ochtends onderweg bent, en om 8 uur plaatselijke tijd aankomt, dan ben je dus best wel moe en heb je honger. En dit is waar vrienden handig van pas komen. Het eten was al in huis en moest alleen nog even gekookt worden. En dit is waar vrienden van pas komen die ook kunnen koken. Tsja, en dat konden we geen van allen! Ookal was het maar pasta met een pot saus, het was alsnog spannend of we iets fatsoenlijks te eten hadden of niet, in een keuken waar niet alles aanwezig is en de meeste pannen krom zijn, maar het is goed afgelopen.

's Avonds hebben we een live band zien optreden in een kroeg, die op een of andere manier familie was van een van ons. Nadat ze klaar waren, en de bar om 11u ook meteen ging sluiten (?!?!) zijn we met een steeds groter wordende groep vrienden naar wat clubs geweest. Het schijnt hier vrij onmogelijk te zijn om een club te vinden waarbij de mensen zeg maar normaal gekleed zijn (niet in Bunny suits of wat dan ook), de muziek enigsinds uit te houden is, en deze niet zo allejesus hard staat dat je elkaar ook nog kan verstaan. Toen we de juiste plek hadden gevonden zijn we daar ook meteen maar tot 5 uur 's ochtends gebleven, en toen had ik dus nogsteeds niet geslapen sinds ik uit Perth ben vertrokken! Slapen doe ik maar in mijn eigen tijd, vandaag dus.

Eerlijk gezegd hebben we Zondag en Maandag niet veel uitgevreten, naast het spelen van de wereldberoemde kaartspellen (in zwitserland) asshole en shithead. Hoe de spelregels gaan bespaar ik jullie maar even, want dit valt gewoon niet uit te leggen! Erg hilarisch, dat zeker wel. Gistermiddag heb ik helaas afscheid moeten nemen van de zwitserse meiden die we hadden ontmoet tijdens de Uluru toer, en van de andere vrienden die zij hadden ontmoet tijdens hun great ocean road toer, de toer die ik vanaf morgen ga doen. Nu ben ik alleen nog over hier met een (hoe kan het ook anders) gozer uit Nederland.

Morgen vroeg moet ik dus om 7 uur op de stoep staan een paar straten hier vandaan, en dan ga ik op de Adventure Tour bus van Adelaide over de Great Ocean Road naar Melbourne. Daarna kan ik tenminste wat foto's delen met jullie en verhalen vertellen over waar ik geweest ben. Dingen die jullie wél aangaan zeg maar!

Tijd om te kijken of de was al klaar is.. en of het niet gekrompen is..

( s y d n e y s c h m y d n e y )

2008-08-03T14:36:00.006+02:00

laatste berichten:
- Sydney ligt er nog
- Adelaide is raar maar gezellig
- Gisteren zijn zowel Nienke als Reinout na een avondje stappen niet voor vijf uur naar bed gegaan
- Rein heeft al drie nieuwe vrienden erbij
- Nien heeft al drie oude vrienden ontmoet
- Morgen wordt er gesurft in Sydney
- 's Nachts is het koud in Sydney...
- ...en ook in Adelaide
- We eten goed van zelfgemaakte maaltijden
- Het hostel in Adelaide is vaag
- Het huis in Sydney is relaxed, maar vaag
- We zijn weer omringd door Nederlanders
- Nienke en Kim hebben een eigen kamer met tv, koelkast, magnetron en een kast met kledinghangers
- Reinout heeft ook een bed
- Nienke schrijft dit bericht vanuit haar warme bed
- Reinout maakt vannacht Adelaide weer onveilig
- We zijn allebei blij dat we zijn waar we zijn en met wie we zijn waar we nu zijn (eh...)

More updates soon...

( a s j e m e n o u )

2008-08-01T15:31:00.003+02:00

Ok, na twee berichten met slappe praat, kunnen we er echt niet meer onderuit. Ga er even goed voor zitten:

Soms doe je tijdens je reis dingen die voor het thuisfront onbegrijpelijk zijn. Dan ga je met -2 graden in je slaapzak naar een rots liggen staren, ga je met een bootje vlak langs levensgevaarlijke krokodillen varen, eet je kangaroovlees of laat je je in een bus senioren van regenbui naar regenbui rijden. Hoe dan ook, van al deze dingen hebben wij ontzettend veel genoten.
Vanaf vandaag hebben wij om precies te zijn nog 18 dagen in dit absurde land te gaan. We hebben ontzettend veel mensen ontmoet, veel gelachen en ik geloof ook nog wel het een en ander geleerd. Dan kom je op het punt dat je de laatste drie weken moet gaan plannen. Je wilt het meest halen uit de tijd die er nog is, want zoals wij gereisd hebben, met z'n tweetjes, zullen we niet snel -of misschien wel nooit meer- herhalen. Reizen is duur, reizen is vermoeiend -geweldig- maar uiteindelijk moet er weer worden gewerkt en gaat het 'gewone' leven weer verder. We hebben de afgelopen dagen veel gepraat en zijn tot een wonderlijke beslissing gekomen. Voor de thuisblijvers vrijwel zeker een maffe keuze, een ongezellige keuze, een belachelijke keuze. Maar voor ons voelt het goed, want wat moet je doen als je allebei op dit moment het liefst maar op 1 plek wilt zijn... en die plekken iets meer dan 3000 kilometer uit elkaar liggen. Dan moet je even je eigen plan trekken en dan moet je doen wat je hart je ingeeft.
Dit is een lange inleiding om jullie te vertellen dat Rein en ik even onze wegen gaan scheiden. -schok!- Zaterdag vliegen we samen naar Melbourne (hadden we al geboekt), waarna Reinout een doorstart naar Adelaide maakt en Nienke Sydney weer gaat bezoeken.
We zien elkaar dus even niet, maar niet voor zo lang. Om precies te zijn 1 week, waarna we elkaar op 9 augustus weer huilend in de armen vallen en samen een fantastische tour van 7 dagen door Tasmanie gaan maken en de reis in Melbourne afsluiten.
Nienke gaat samen met Kim (zie de verhalen rond Kakadu) in een studentenhuis zitten in de wijk Woolahara in Sydney en Reinout bezoekt vrienden (ja, hier in australie zijn we erg geliefd!) in Adelaide en maakt een tour langs de Great Ocean Road terug naar Melbourne.
Zo zal het dus gaan en of dit de beste keus was die we deze reis gemaakt hebben zal de toekomst uitwijzen. Niet geschoten is altijd mis, zullen we maar zeggen...

Reacties kunnen door naar de stichting korrelatie.

voor de meeschrijvers onder ons:
zaterdag de 2e 06:10 (> whaaaa 4 uur bus naar vliegveld! < eigen schuld! > dat weten we! < nou dan! > blijft toch vroeg!) - Perth naar Melbourne

zaterdag de 2e 17:15 - Nienke van Melbourne naar Sydney
zaterdag de 2e 17:55 - Reinout van Melbourne naar Adelaide

woensdag de 6e - Reinout van Adelaide naar Melbourne met een 3daagse tour
woensdag de 6e - Nienke slaapt uit
zaterdag de 9e - Nienke van Sydney naar Melbourne
zaterdag de 9e - Rein en Nienke ontmoeten op vliegveld Melbourne en vliegen naar
Hobart rond 14:00
zaterdag de 9e - nachtje Hobart
zondag de 10e - Tour Tasmanie t/m vrijdag de 15e
zaterdag de 16e - Hobart naar Melbourne (vliegen)
zaterdag, zondag, maandag - Melbourne
zondag de 19e - Melbourne naar Sydney naar Tokyo
hupeldepup de 22e - Tokyo - Londen - huis - wc - bed - slapen - eten - slapen, enz.

( z e e b e n e n )

2008-08-01T15:02:00.002+02:00

Eindelijk hebben we haar gezien. En wat was ze mooi. Ze zag er nog goed uit voor haar leeftijd, al waren er hier en daar wat stukjes vanaf gevallen... We hebben het natuurlijk over 'onze' eigen Batavia. Is hier voor de kust van Perth (net als nog een aantal andere schepen) in zestien-zoveel te pletter geslagen, maar duikers hebben er een groot deel van opgedoken en nu is ze te zien in het 'Shipwreck museum' in Fremantle. Vlakbij ligt het 'Maritime museum', waar we ons ook nog even hebben laten rondleiden op een wat moderner schip, een heuse onderzeeboot. We weten niet van welke boot we nou meer onder de indruk waren... De Australiers bleken weer erg goed in het maken van schitterende musea, die dan ook nog eens niets of vrijwel niets kosten aan entreegeld. Ik weet niet hoe ze het doen, maar Amsterdam kan er een voorbeeld aan nemen!

Nederlandse woorden uitspreken, en dan ook nog woorden met zo'n leuke 'G' erin... nee, dat lukt ze hier echt niet!

De 'Oven'

Torpedo Tonnie

Ik zou het hier geen dag op uithouden hoor!

Today we paid a visit to Fremantle's maritime and shipwreck museum. We saw the Dutch ship "The Batavia" and some cool artifacts that came with it from the bottom of the sea. We also did a one hour tour on the submarine 'the oven'.
We love Perth by now, it's such a relaxed and small city, that we're a bit sad leaving it tomorrow (at 4 a.m.!) But more adventures coming soon... so no worries!

( z a n d i n d e b r o e k - d e e l 2 )

2008-08-01T05:51:00.003+02:00

Nadat we woensdag een mislukt bezoek aan de MG 'winkel' gebracht hebben (het bleek een garage te zijn - en nog dicht ook), hebben we donderdag gelukkig wel een vruchtbaar dagje gehad. We maakten een dagtrip naar de Pinnacles en gingen sandboarden. Kort omschreven hebben we een dagje in de zandbak gespeeld. En dat vinden wij leuk.
Voordat het allemaal zover was gingen we eerst -in de regen- nog een stop maken bij een Wildlife Park. Bij elke tour hier willen ze je of wijn laten proeven of kangaroes laten aaien, geen idee waarom, maarja... Wij deden dus braaf weer mee en zeiden 'oeh' en 'ah' op de gewenste momenten. Nienke ging zelfs nog even met meneer Wombat op de foto voordat we dan eindelijk doorgingen naar de Pinnacles.

Beetje jammer...

Zo.. dus jij verkoopt boeken?

Willem de Wombat

Raar zooitje hier toch!

De Pinnacles zijn in principe niets meer dan een stelletje uit de grond geschoten rotsjes, maar het geheel ziet er zo spannend uit omdat ze in een soort gele woestijn liggen. Daar groeit verder helemaal niets en zo waan je je heel even als een mannetje op de maan...

Op deze tours ligt alles zo ongeveer twee uur rijden van elkaar, dus na een tijdje knikkebollen in de bus kwamen we dan uiteindelijk bij de zandheuvels aan. Daar werden we in twee groepen verdeeld en gingen Rein en ik als eerste in de 4 Wheel Drive over de bergen scheuren. We zaten samen met een groepje Japanners, die het uitgierden van spanning. (Ik vond het eerlijk gezegd ook eng, geef mij maar gewoon een achtbaan!) Een van de twee oudste Japanse dames in het groepje, vond het zo spannend, dat ze voor in de truck ging zitten om even goed de adrenaline te laten stromen. Sugoi ne? Abunai desu yo! (Geweldig, niet? Gevaarlijk hoor!)

We sloten de dag af met het leukste van alles: het sandboarden. Vooral Rein heeft zijn nieuwe roeping gevonden: met een skateboard zonder wielen op je gat van de berg sleeen! Ik vond het echt doodeng in het begin, maar achteraf bleek het toch wel stoer. Zeker toen ik aan beide kanten door de Japanse oma's werd ingehaald, kon ik natuurlijk niet meer laten merken dat ik het stiekem best wel eng vond!

Oranje boven...

...en beneden

Voor nu is het weer even een dikke doei met een laagje zand voor de thuisblijvers. Wij gaan ons nu richting Fremantle begeven, waar we dan eindelijk die verrekte schepen zullen bekijken! Hijs de zeilen, de krooken komen eraan!

Abel T. to the asman en James C. to the ook

We got to play with sand all day - Went to the Pinnacles desert (weird rocks surrounded by weird looking sand) and we did some sandboarding and 4wheeldriving along with a couple of old Japanese people. They beat us! I think we still find sand after we left Australia, but it was worth it!

( b e j a a r d e n b u s )

2008-07-30T06:23:00.005+02:00

Wat doet een mens in Perth als het regent?

Precies, de hele dag in een bus gaan zitten. We hebben een dagtripje gemaakt naar Margareth River, waarbij we naar een wijnproeverij zijn geweest (leek ons nou echt iets voor Rein), een vogelshowtje hebben gezien (en een uil vastgehouden!), door een grot gelopen (prachtig!), waar we naar Cape Leeuwin zijn geweest (het punt waar twee oceanen samenkomen en waar de Nederlanders op hun specerijenroute een stop gemaakt hebben) en waar we ten slotte lekker hebben gegeten vlakbij de langste Jetty (pier) van heel Australie.
Het was allemaal nog even spannend in de vroege ochtend. Eerst werden we niet opgepikt om de afgesproken 7 uur (dat bleek 7:30) te zijn en daarna zaten we op de verkeerde tour ingeboekt! Gelukkig hadden we een superaardige buschauffer (die -verrassend genoeg- een Amsterdamse vrouw bleek te hebben) en konden we toch mee. . .
Achteraf was het een vermoeiend (vanaf Perth was het meer dan 4 uur rijden), maar erg leuk dagje!
We zaten wel echt als enige jongeren tussen de bejaarden en voelden ons helemaal op stap met de Hisorische Kring Diemen. (voor de familie: we misten Henk Teiwes en de Haagjes, maar voor de rest waren ze er allemaal, van mevrouw Slauwerhof tot 'Beavis en Butthead', haha)
Maar samen hadden we veel lol. Tijdens het eten zaten we apart van de groep, volgens Reinout omdat we dan zeker wisten dat er niemand aan onze tafel zou doodgaan. Getsie.

PROOST!

Voor nu even een dikke doei en wij gaan heel hard nadenken wat we de komende dagen gaan doen. We kunnen alvast verklappen: het wordt weer iets om over naar huis te schrijven! Hou ons in de gaten.

G'day!

We saw Margareth River today - amongst 20-or-so deaf old people from Australia. Well not deaf maybe, but old. And from Australia. Went to a winery, where Reinout drunk all the water and had a good laugh holding a owl and crawling through 'Mammoth Cave'. Whilst making this trip, none of the old people where hurt or died.
Pfew.

( s i n g i n g i n t h e r a i n )

2008-07-28T08:59:00.005+02:00

Na heerlijk geslapen te hebben in ons luxe hostelletje, hebben we de dag vandaag voornamelijk binnen doorgebracht. Niet dat we echt een keus hadden... het water valt hier met bakken uit de lucht!

We zitten nu bij "PeterPans", een soort reisbureautje die ons echt geweldig hebben geholpen met het plannen van de komende tijd. We hebben besloten hier in Perth 3 dagtrips te maken. Morgen richting het zuiden waar we o.a. grotten gaan bezoeken, woensdag gaan we zelf naar Fremantle voor het Maritiem Museum waar o.a. resten van het schip de Batavia te vinden zijn (anders komen we er thuis niet meer in ;) en donderdag een spannende 4 wheeldrive naar de Pinnacles Dessert, waar we hopelijk ook kunnen sandboarden (met een plank van een berg afsleeen - ach ja)
We hebben de mensen van onze reisorganisatie, Activity International, net gemaild om te vragen of ze ons hier eerder weg uit de regen willen halen en of de vlucht naar Melbourne van zondag naar de vrijdag ervoor verplaatst kan worden. Dan hebben we een aantal dagen in Melbourne voor we op 10 augustus een 6 daagse tour door Tasmanie maken. Oorspronkelijk wilden we daar met de boot heen (duurt van 9 uur 's avonds tot 6 uur in de ochtend de volgende dag), maar -verrassend genoeg- is ook hier het vliegtuig weer een snellere en goedkopere optie, dus gaan we voor de zoveelste keer het luchtruim nemen.
Omdat we nu wat langer in Melbourne hebben voor de tour, vinden we de drie dagen na Tasmanie eigenlijk wat veel om -weer- terug Melbourne in de gaan en dus gaan we kijken of we ook onze vlucht naar Sydney kunnen vervroegen. Dat zou betekenen dat we niet in een keer van Melbourne->Sydney->Tokyo vliegen op 19 augustus, maar dat we de 16-19e nog even in Sydney kunnen doorbrengen! Wederom een interessante wending van het verhaal dus.

Goed, we hopen dat jullie het nog kunnen volgen, wij zijn ook een beetje de draad kwijt, haha. Morgen is het in ieder geval om 7 uur bij de bushalte staan, dus daar gaan we ons maar eerst even op richten. We houden jullie op de hoogte!

Groetjes + xxx
TimTam en Uncle Toby

Ons (korte) bezoekje aan het WA museum:

herken je ze?

( t h i s i s y o u r c a p t a i n s p e a k i n g )

2008-07-27T09:24:00.005+02:00

Beste moeder,
Wij hebben hier ook kranten en televisie en zijn er dus ook van op de hoogte dat Qantas er inmiddels om bekend staat om vaker niet dan wel op het goede vliegveld te landen. Dat ze voor een scheur in de romp van minder dan een meter doorsnee niet eens meer een noodstop maken. En dat er in de Filipijnen hele dorpen zijn ontstaan op plekken waar de toestellen uit de lucht zijn gekletterd...
Dus wij stapten deze keer weer goed voorbereid het vliegtuig in. Hebben tijdens het wachten nog even de brace-houding geoefend (want we waren -wederom- keurig op tijd en de security op Alice Springs is echt een lachertje: ze laten nog net niet de passagiers elkaar fouilleren, maar voor de rest is het er echt heel relaxed. Je tas mag rustig tien ton wegen, de man bij het rontgenapparaat vertelt eerst een mop voor hij vraagt of je een nagelschaartje bij je hebt, er zijn 9 gates, maar ze gaan allemaal naar hetzelfde vliegtuig (er staat op het hele terrein namelijk maar 1 toestel klaar, dus het kan niet missen) en aan boord speelt de stewardess rustig een kaartspelletje met wat kinderen, terwijl ze in haar rokje en keurige panty in het gangpad op haar knieen zit), maar onze hele veiligheids-training bleek niet nodig.

Vanuit de lucht hadden we een prachtig uitzicht op Uluru en zagen we de grond langzaam van rood naar groen veranderen...

Wel raakten we even in verwarring toen we de landing inzetten en de stad onder ons bedroevend klein bleek. Wij dachten bij onszelf: als dit Perth is, blijven we zitten en vliegen we meteen door naar Melbourne (wat Reinout niet erg zou vinden -> maar dit is een cliffhanger), maar gelukkig bleek dat we alleen een tankstop maakten in Kalgoorie, een mijnwerkers-dorpje waar je vanuit de lucht bijna tot de aardkern kun kijken, zo diep wordt er gegraven.
Uiteindelijk kwamen we niet veel later dan toch nog in Perth aan, waar de regen gelijk met bakken uit de lucht viel. Gelukkig is het inmiddels iets beter en schijnt de zon zelfs, maar we zijn wel bang dat we het mooiste weer nu wel gehad hebben. We zijn licht krokant, dus je kunt gelukkig wel zien dat we weg zijn geweest, maar ietsje meer zon hadden we niet erg gevonden. Tasmanie gaat natuurlijk helemaal een feest worden, daar schijnt het echt te vriezen! Hoi.

Maargoed, Perth. We hebben er nog niet zoveel van gezien (alleen de weg naar de Woolworths supermarkt), maar onze eerste indruk is positief. We zitten om te beginnen al in een geweldig mooi hostel (de Emperors Crown), een vrij nieuwe in het centrum met een enorme keuken en lekkere bedden en de stad heeft een vriendelijke uitstraling. Samen met een Engels meisje dat we bij ons vorige hostel tegen kwamen, hebben we ons chique met een taxi laten vervoeren (rustig maar, dat was gewoon goedkoper dan de shuttle bus) en zitten we nu even uit te buiken op het internet dat hier 5 dollar voor 2 uur is. (mazzel dus, want hiervoor betaalden we maarliefst 4 dollar voor 1 uur!)

Nu moeten we bedenken wat we hier de komende 7 dagen gaan doen. En om heel eerlijk te zijn: we hebben geen flauw idee. We zijn een klein beetje auto-moe en willen niet weer drie/vier dagen in een busje geklemd zitten en bij elke heuvel eruit geknikkerd worden om foto's te nemen. Want serieus: hoeveel foto's van een rots wil een mens maken (en wie wil er straks naar kijken?) We zitten nu al op meer dan 2000 foto's (geheel onder Nienke's verantwoordelijkheid) en we zitten pas op de helft van de trip!!! Hmm, keuzes, keuzes... wat het geworden is horen jullie binnenkort!

Greets van Para en Plu

We're in Perth! Don't have a clue what we're going to do here - it rains and we are a bit toured-out - but our hostel is nice and we have a week here to recover from all the dust we inhaled on our last trip to Uluru. We met so many great people (a whole lot of Dutch people as well, but we always pretend to be Swedish when that happens), had a fun day at the Alice Springs Desert Park yesterday with a Belgium and German couple, followed by a home-cooked dinner (kangaroo-meat!!!) and stupid games in the hostel. It's always hard to say goodbye when you met people you get along with really well, but that's how it goes and we all have to move on at some point. Backpackers looooove their facebook though, so we don't always say goodbye forever. A small relief... so who will we meet tomorrow?

Day @ Alice Springs Desert Park:

We *HEART* kangaroos

( w e r u i k e n w e e r a l s b l o e m e t j e s )

2008-07-26T01:38:00.007+02:00

Afscheidsdiner met Kim, Davide, Teidy (trip rond Kakadu NP)

Op reis zijn er twee dingen die je nooit moet verwachten: het eerste is dat je precies om 10:30 aan de koffie zit en het tweede is vroeg naar bed gaan, ook al ben je de afgelopen dagen steeds om 05:00 opgestaan.
De beste dames en heren van onze tour hadden gisteren, na het gezamelijk afscheidsetentje en -drankje het idee om nog even naar het casino te gaan. Ik had op het eerste gezicht niet gelijk een jubelgevoel (dacht alleen aan het wassen, drogen, boodschappen doen en website bijwerken van de volgende dag), maar heb me laten overhalen... en heb me gek gelachen. In het casino zelf ging het er allemaal wel aan toe zoals wij dat thuis ook kennen, met als enig verschil dat je hier de lokale aboriginals in actie kunt zien. En dat is me een beleving! Waar die gasten hier overdag niets meer doen dan in het wilde weg rondhangen, dronken rondwaggelen of scheldend en met opgeheven vuist achter elkaar aanrennen, zijn ze hier bloedserieus met hun roulette, blackjack of op de pokies-machine. Werken doen ze niet, maar kennelijk krijgen ze van de regering genoeg geld om met gemak honderden dollars over de tafel te gooien. Zie je ze lachen, dansen, ware gesprekken voeren. En dan zit je ineens naast een aboriginal-oma met gezondheidsslippers die op de 'Sun Queen' slotmachine de jackpot eruit weet te trekken. Heerlijk vind ik dat.

Reinout en zijn Zwitserse vriendinnen...

Maar terug naar ons avontuur rond de berg, want daar zitten jullie natuurlijk allemaal met spanning op te wachten.

- Tussendoor is inmiddels de was gedaan. Zo drogen wij hier de laatste natte plekjes in onze onderbroeken en hempjes: -

Het begon allemaal rond half 6 in de ochtend op woensdagmorgen. We werden, zoals bij alle tours, weer bij een buslading vreemden gegooid en gedurende de dag begonnen de gesprekken en hadden we al snel heel veel lol. We hebben naast de gebruikelijke Fransen, Duitsers, Engelsen, Ieren, Koreanen en een verdwaalde Canadees nu ook een belgisch stel ontmoet, waar we gelijk al ontzettend mee konden lachen. Het feit dat je Nederlands spreek maakt namelijk dat je andere mensen flink in de maling kunt nemen, zonder dat diegene daar ook maar iets van merkt. Een Duits meisje in onze groep heeft het flink moeten bezuren, maar na een tijdje begon zij bij iedereen in de groep irritatie op te wekken. Ze was een beetje sociaal onhandig, maar daarnaast ook constant zoek of aan het zeuren over wat zij allemaal wel niet zou willen. Ach ja...

Het is vanaf Alice Springs echt een flinke 5 uur rijden naar de berg, dus hebben we de eerste dag eigenlijk alleen gekke foto's gemaakt en naar de zonsondergang gekeken. Heel romantisch tussen de honderden mensen. En de zon gaat ook nog eens aan de andere kant onder (hij verdwijnt niet achter de berg)... kort gezegd: je staat 2 uur naar een groot uitgevallen stuk steen te kijken...

#AS34S

#KD05F

We hebben daarvoor wel nog een korte wandeling door de Kata Tjuta gemaakt, de rotsformatie die iets naast Uluru ligt. Deze wandeling deed ik vorige keer met 45 graden in de schaduw, dus het was allemaal iets prettiger :)

De tweede dag hebben na de zonsopgang om Uluru gelopen. Het was nog behoorlijk koud, dus kwamen onze mutsen en warme sokken weer goed van pas. We hebben weer erg gelachen met de Belgen, vooral om de hordes Itallianen die we onderweg tegenkwamen. Ze waren allemaal in het blauw gekleed, spullen die ze bij de World Youth Day (dat paus-gedoe) gekocht hebben. We hebben meer foto's van hun dan van de berg gemaakt....

's Avonds aan het kampvuur (want meer was er dus echt niet!) hebben we een voorstelrondje gedaan en zijn we eigenlijk niet heel laat naar 'bed' gegaan. KOUDDDDDDDD! Een spaanse gast uit onze groep heeft het voor elkaar gekregen om zonder slaapzak te slapen... hij dacht dat de swag (een soort stugge zak met daarin een dun matje) de slaapzak was! Wat een droeftoeter! Heeft de hele nacht liggen rillen, terwijl wij met 2 slaapzakken het redelijk comfortabel hadden.

Hoogtepunt van de derde dag was absoluut de wandeling door de Kings Canyon. Vorige keer was het hier te heet en gingen we niet naar boven, nu kon dat heel vroeg in de ochtend wel en het was echt prachtig!

Nu gaan we opschieten, want we hebben met het belgische en een duits stel afgesproken om 11 uur. We gaan naar het Alice Springs Desert Park. Een soort dierentuin, maar dan met allemaal dieren uit de woestijn. Schijnt echt de moeite waard te zijn, dus ik ben benieuwd! Tot snel! (Morgen vliegen we naar Perth!)

BUH-BAY!

Wat een knapperds he!

... maarja, wij zagen er na drie dagen ook niet geheel florisant meer uit...

we're back on the road!

( b r o e k v o l z a n d )

2008-07-25T11:30:00.004+02:00

Er zijn een aantal dingen waar we tijdens onze 3-daagse tour om Uluru, Kata Tjuta en Kings Kanyon erg blij mee waren:

1. Onze zaklampen;
2. De mutsen, sjaals, dikke sokken en extra truien die we in Alice Springs gekocht hebben;
3. De tegenwoordigheid van geest om naast onze eigen slaapzakjes voor de zekerheid bij het hostel nog een winterdichte slaapzak te huren;
4. Onze in het geheim aangeschafte items #AS34S en #KD05F, welke te zien zijn op diverse foto's (die volgen later, dus we houden het nog even spannend);

Er waren ook een aantal dingen die we beter in het hostel achter hadden kunnen laten, zoals schone onderbroeken en dingen met stekkers, maar meer daarover later in dit bericht.

Nou, wat hebben wij in hemelsnaam de afgelopen dagen uitgevreten, horen wij jullie denken. Luister en huiver. Wij hebben bush-camped. Nee, wij hadden geen bedden. Wij hadden niet eens een tent. Wij hadden geen douche. Wij hadden ook geen wc. Het ontbijt was karig en de chauffeur een vreemde vogel. Wij hadden eigenlijk -heel goed bekeken- geen mallemoer. Alleen een kampvuur en een swag. Maar wat hadden we een lol. Even voor de duidelijkheid: het is hier 's nachts onder de 0 graden! Dus dat is best knap!

Nu inmiddels na twaalf schrobbeurten het rode zand van onze benen, armen, neuzen en oren is verdwenen (om een beter beeld te geven: een middagje strand van Ameland geeft minder zand in de bilnaad dan 3 dagen in volledige dagkleding slapen in een slaapzak in de outback), en wij er weer enigzins als westerlingen uitzien, kunnen we best wel lachen om onze avonturen.

Nu gaan we eerst eten in het hostel met onze nieuwe vrienden. Dus eigenlijk weten jullie nog niets. Excuses voor de magere berichtgeving. Maar we leven en lachen nog. Morgen meer mensen!

Kanga en Roo xx

{ o u t b a c k j a c k a n d j i l l }

2008-07-22T04:16:00.002+02:00

Een kwart eeuw worden aan de andere kant van de wereld, midden in een continent, in de woestijn, met mensen die je (op 1 na) niet kent en ook nooit meer zult zien en dan toch taart, slingers en kaartjes krijgen is stiekem eigenlijk heel erg leuk! Ik vierde mijn feestje dit jaar op een wel heel bijzonder manier: rijdend in de bus van Tennant Creek naar Alice Springs. Onderweg zijn we op de meest vreemde plekken gestopt en is er hevig voor me gezongen. 's Avonds in de bar van het hostel ontmoetten we Kim en de twee jongens van onze vorige tour en kon ik moe, maar tevreden mijn bedje opzoeken.

nienke wacht op visite...

Deze drie dagen waren weer een aantal gedenkwaardige. De tour was iets anders dan de vorige, al was het in de eerste plaats alleen al omdat we maar met 7 passagiers op stap gingen. De groep waar we eigenlijk mee zouden gaan bestond uit 24(!) mensen, achteraf zijn we dus blij dat we daar niet meer bij konden. Nu hadden we per persoon 3 stoelen tot onze beschikking en zat de sfeer er al gelijk in. Omdat onze tourguide stapelgek was en het zat was om steeds hetzelfde verhaal over haar leven te vertellen, besloten we niet onze eigen namen te vertellen, maar allemaal een schijn-personage aan te nemen. Zo was zij Craig, de dolfijnentrainer uit Alice Springs, ik Fred de Freshy, astronaut, Reinout was Sammie de Salty (crocwrestler), een Australisch meisje was Bubbelina de nurse een Duitse jongen werd Suzy de Non. De drie Zwitserse meisjes op de tour hebben alleen met elkaar in het happy-duits zitten praten en die waren we dus al snel zat. Maar wij hebben ontzettend veel gelachen en pas de laatste dag onze echte namen bekend gemaakt. Ach ja...

De eerste dag gingen we naar Katherine, waar een prachtig natuurgebied was. We konden 3 uur wandelen in de hitte (nope), met de kano door 1 gorge varen of met de boot door 2 gorges, dus wij hebben voor de laatste gekozen en hebben zelf nog een klein beetje gewandeld en gezwommen. Het was hier echt superprachtig!

Dag 2 was voornamelijk veel in de bus zitten, maar een leuke stop onderweg was het bezoek aan de oudste pub van Australie in Daly Waters. Het hing hier helemaal vol met de raarste dingen die mensen achter hebben gelaten! Reinout heeft een gitaarplectrum achtergelaten en is dus nu vereeuwigd in de outback. We kregen daar nog een mini-tour van een mini-gidsje: een klein jongetje (Bailey) dat met zijn ouders een roadtrip aan het maken was en nu een tijdje in Daly Waters gingen zitten. Hij was superschattig en liet ons het hele terrein zien. Die hebben we maar een ijsje gegeven, want adopteren vonden zijn ouders niet goed.

Dag 3 (mijn b-day!) hebben we een hoop dingen gezien: via de hotsprings gingen we naar de Devils Marbles (enorme stenen die hier al miljoenen jaren liggen en waar je grappige foto's kunt maken), via een telegraph station en aboriginal artgallery naar een plaatsje dat zichzelf de 'alien capital' van australie noemt (Nienke vond dit -al x-files fan natuurlijk het beste verjaardagscadeau) uiteindelijk naar Alice Springs. We zijn ondertussen de tropen uit (staat hier echt met een streep over de weg aangegeven) en het is hier dus nu behoorlijk koud. Morgen gaan we drie dagen rondom Uluru, Kata Tjuta en Kings Canyon trekken en schijnt het 's nachts -5 graden te kunnen worden! brr! we gaan dus zo maar even de stad (eh.. het dorp) in om mutsen en lange onderbroeken te kopen! We begrijpen uit alle enthousiaste reacties dat de website goed gelezen wordt, dus het zou jammer zijn als we straks bevoren onder de berg achterblijven. Ben niet voor niets helemaal 25 geworden!

Nou, wij gaan nu ook even ontbijten, al is het al 12 uur (we vonden dat we het uitslapen weer eens verdiend hebben) en lekker winkelen dus. Morgen wordt het weer vroeg op (uurtje of 5), maar zoals jullie inmiddels begrijpen zijn wij echte bikkels geworden en kan niets ons meer deren. Reinout heb ik zelfs al kip en paprika's zien eten. Gekkenhuis!

End of tropics of the capricorn...

Tot snel maar weer,

Fred the Freshie en Sammie the Saltie

Sleeping in a Swag under the full moon... hmmm

We just arrived in freezing Alice Springs (-5 at night!) and had a blast during our 3-day roadtrip from Darwin to Alice. Lots of weird stuff along the road: hot springs in the middle of nowhere, ufo's and aliens, huge round rocks, drunk aboriginals (but hey, they're everywhere here!), outback pubs and beautiful boattrips through the gorges of Katherine. We had a fun group, crazy people and so my birthday was a very special one. Next stop: Uluru. Check back in a couple of days! G'day!

( k a k a - w h o e h o e )

2008-07-18T04:35:00.007+02:00

Tarzan en Jane melden zich! Na drie dagen te hebben gesjouwd door Kakadu en Litchfield National Park, zijn we na een flinke schrobbeurt weer ontdaan van modder, zand en stof. We zijn inmiddels in het derde hostel hier in Darwin, alles is hier namelijk vol vanwege het supermooie weer. Heel backpackend-Australie komt naar het hoge noorden voor een lekker kleurtje. Begrijpelijk, want het weer is hier ge-wel-dig. De vliegen wat minder, Reinout rent de hele dag met een opgerolde krant in de rondte om er zoveel mogelijk vroegtijdig van het leven te beroven. Het houdt ons van de straat, zullen we maar zeggen.

Met de tour hadden we ontzettend veel mazzel. Eigenlijk zouden we vandaag in een ruk doorrijden naar Alice Springs (nog eens 3 dagen), maar omdat die tour vol zat, hebben een vrij dagje in Darwin gekregen. Wij vinden dat helemaal niet erg, kunnen nu rustig onze was doen, beetje rondkijken en even uitrusten. Drie dagen door de parken hier is namelijk best vermoeiend! We hebben zoveel gezien en gedaan dat onze ogen ook even de rust moeten krijgen. Even verwerken!

De eerste dag checkten we al vroeg in en kregen we te horen wie onze chauffeur voor de tour was. Dat bleek Karl, een tikkie vage, maar verder typisch Australische grote, blonde kerel met een hoop humor. Ook de rest van de groep bleek al snel erg gezellig te zijn: een gevarieerd groepje met nog een Nederlandse (Kim), een italiaan en fransman (die we hierna alle drie in Alice Springs weer ontmoeten voor mijn verjaardagsfeestje, jee!), een maleisisch, japans, pools en iers meisje, wat Australiers en een spaanse jongen die geen woord engels sprak. Na twee dagen viel meer dan de helft van de groep af (zij hadden een kortere tour geboekt) en gingen we dus met 7 man/vrouw en de gids door naar Litchfield, waar we heerlijk de hele dag onder de watervallen gezwommen hebben.

Karl!

KAKADU NATIONAL PARK

De eerste twee dagen gingen we dus naar Kakadu, een prachtig park vol aboriginal kunst en schitterende natuur. Met onze 4wheeldrive gingen we als een razende over de zandweggetjes en kwamen we behoorlijk door elkaar gerammeld aan. We hebben een boottocht over de Mary River gemaakt, veel krookies gezien en we zijn naar Ubirr geweest (een enorme rots met 360 graden uitzicht, waar we deze keer helaas geen zonsondergang gingen kijken, dat deden we nu ergens anders)
De volgende dag hebben we verkoeling gezocht bij de Twin Falls en JimJim Falls, het was zo ontzettend heet dat we heerlijk hebben gezwommen bij jimjim (daar is op het moment de waterval niet actief en hebben ze -als het goed is- de krokodillen weggehaald en kun je dus zwemmen) in de avond hebben we de helft van de groep afgezet en zijn we met het overgebleven groepje lekker gaan bbq-en.. zoals het hier hoort, natuurlijk.

MARY RIVER BOATCRUISE

Leuk boottripje... resultaat: 4 verbrandde knietjes... haha.

UBIRR

TWIN FALLS

Croc bites!

Hunk bij de Twin Falls

Chickies bij Twin Falls

meest onduidelijke groepsfoto ooit... *zucht*

JIM JIM FALLS

LITCHFIELD NATIONAL PARK

De derde dag zijn we, zoals ik zei, naar Litchfield geweest en hebben we gewandeld en bij een aantal verschillende watervallen gezwommen. Ongelooflijk mooi dat het hier is! Het was dan ook erg jammer dat de tijd er daarna alweer op zat, maar 's avonds hebben we met het groepje nog even genoten van een gratis maaltijd in een cafe hier vlakbij het hostel.

Genieten!

Kim+de 2 jongens van de groep zijn vanochtend heel vroeg vertrokken richting Alice Springs en wij gaan precies hetzelfde morgen doen. Op de dag dag we daar aankomen, maandag is het de 21e.... en dan... word ik 25!!! Jawel, aan de andere kant van de wereld precies in het midden van een continent een kwart eeuw worden. Ik vind het wel iets hebben. Laat die pakjes maar komen!

Nu gaan we even kijken of we inmiddels onze kamer in kunnen, we hebben onze spullen in de opslag van het hostel maar de kamer was nog niet schoon ofzo, maar dat zal inmiddels wel gelukt zijn. Het is hier in Darwin in alle hostel een heel gedoe, waar het ook over gaat. Je moet hier betalen voor je sleutel, je lakens, je borden, je pannen, de wasmachine, de droger, het internet, krabben aan je kont... nou ja, bijna overal voor in ieder geval. En dan durven ze nog 29 dollar per nacht te vragen! Schandalig, maarja, welke keus heb je? Ja, thuiszitten in Diemen-Zuid. Maar daar wordt inmiddels zo druk getimmerd, geverfd en behangen dat we heel sterk het vermoeden hebben dat het daar bij terugkomst ook niet meer gratis is.... We blijven dus nog maar even hier.

We spreken jullie over drie dagen weer! Het avontuur roept!

We made an awesome trip to Kakadu and Litchfield National Park. Had some close encounters with crocs and the weirdest local wildlife... the kangaroo and buffalo meat tasted good though! We had some goods swims as well, at JimJim, Florence, Wanga and whateverwhatsitsname-falls. Got a good teint and just managed to scrub the mud out of all our clothes. Nienke burned her thumb in the campfire and Reinout got some bruises falling of rocks at JimJim, but we enjoyed every bit of the trip and can't wait to continue the adventure trough to Alice Springs tomorrow. See you in 3 days!

( d a r w i n )

2008-07-14T10:52:00.002+02:00

We hebben het deze keer maar eens helemaal anders aangepakt. Ik zeg het maar vast: dit keer geen spannend verhaal. Geen gekke chauffeurs... geen sporen van ondergoed over de straat, terwijl wij rennend en vloekend door het verkeer springen om ons vliegtuig te halen... geen gesloten balies, vertrokken bussen of volle hostels... nee, helemaal niets van dit alles. Het moet maar eens uit zijn met het gesodemieter, vonden we.
We zijn om half 7 opgestaan, hebben de trein naar het vliegveld gepakt, konden in 1 keer doorlopen omdat we op internet al waren ingechecked, gingen aan boord en stapten drie uur en een kwartier later weer uit in Darwin. In de bloedhitte, dat wel. En we maakten bij de landing nog even een doorstart omdat het te hard waaide en we toch op een andere baan moesten landen. Oke, dus een mini-avontuurtje dit keer. Maar verder hebben we gewoon braaf van A naar B gereisd. Geen Indiana Jones-achtige taferelen.
Weet je wat het is, we durven gewoon niet meer zo goed. Krijgen plotseling allemaal berichten en mails van mensen die denken dat ze nu ineens ook een wild en woest leven moeten gaan leiden. Die gaan ineens het huis compleet opruimen en kasten timmeren, iets wat de afgelopen 25 jaar nog niet eens stilletjes gedacht is, die kopen paarden met namen die ze in het Noorden van Nederland nog nooit gehoord hebben, of die gooien in het wilde weg hun caravans van de trekhaak in Gein 3 om ook maar een beetje in de belangstelling te staan. Onder het mom van: Nederland is ook spannend.
Nee, wij houden ons vanaf nu even op de achtergrond. Ga maar hunkeren naar onze roekeloze acties, daar op die banken van jullie. More is less vinden we ook eigenlijk. En dus zijn gewoon ingechecked in een hostel midden in het centrum, slapen we in een heerlijk koele kamer, is er een waterval op het dak van het hostel (?) en hoeven we morgen alleen maar de deur uit en bij de buren weer naar binnen om onze driedaagse tour naar Litchfield en Kakadu National Park te beginnen.
Je begrijpt het, we zijn de komende dagen afgesneden van enig modern gemak of communicatie. Back to Basic. Maar eigenlijk vinden we dat helemaal niet erg. Ga ons maar gewoon even lekker zitten missen. En als jullie weer normaal kunnen doen, krijgen we misschien weer de aandacht die we verdienen. We zijn tenslotte niet helemaal voor onze eigen lol naar de andere kant van de wereld gevlogen. Kom nou!

De vriendelijke groeten,

Kaka-doe en kaka-doemaarniet

zand, zee, meer is het eigenlijk niet hier...

Darwin - eigenlijk net het Diemen-Noord van Amsterdam-Zuidoost

...en geen krokodil te vinden...

bomen. hebben we thuis ook.

kanon met onduidelijk verleden.

net-niet-uitzicht

KORTOM: HET IS HIER FANTASTISCH!

Darwin rules... it got sun, and... eh... *ugh* well, yeah... sun. That's pretty much all that's going on in Darwin, but we happen to like it very much! We jump over the drunk aboriginals in the street, and find it hard to cross the streets 'cause they still have to invent crossroads here.... but other than that this place rules! Our colds are nearly gone, we got drinks and candy, so we are ready to go on safari to Litchfield and Kakadu National Park tomorrow! 3 days of adventure, with our little sleepingbags and kaki-pants. Heeeehaaaa!

( w i f i )

2008-07-13T10:32:00.009+02:00

Het hostel heeft wifi. Voor de gestudeerden onder ons: internet zonder snoertje. En dat is hier gratis. Dus zitten we nu op het dak, met de lichtjes van de stad in de verte, aan het uitbuiken van een bord gratis! spaghetti (kregen we op straat uitgedeeld) te genieten van het feit dat we Brisbane morgen gaan verlaten. We willen natuur, zand, zon, aboriginals in blote gatten, nieuwe mensen, kortom: de stad uit!

Vandaag hebben we al een voorproefje genomen op de wildlife: we zijn naar het Lone Pine Koala Sanctuary geweest. Reinout heeft een koala vastgehouden en we zijn bij een vogelshow wezen kijken. Ook waren er natuurlijk meer dan genoeg knagende skippies te vinden...

Groot en Klein...

...inmiddels zijn we niet meer in het hostel, maar in een internetcafe ergens aan de andere kant van Brisbane. We moesten (ja -moesten-) erg nodig wat spullen op de post gaan gooien en op zondag is post versturen alleen mogelijk via een internetcafe. Morgen vliegen we naar Darwin en we willen graag met een iets lichtere tas gaan rondtrekken, dus alle souvenirs en foldertjes die we niet meer nodig hebben zijn onderweg naar Diemen. Scheelt ons een rugbreuk.
In het hostel kunnen we geen foto's uploaden, maar ook hier gaat het niet echt snel... dus we kijken wat we voor nu kunnen doen, anders wordt het in Darwin.

Nienke wordt met de dag knapper...

Voor nu: dikke doei!

N&R a.k.a. F&deB

We're leaving Brisbane tomorrow -trading skyscrapers and noisy traffic for the peace of the outback. A day to sighsee in Darwin, then a 3day tour through Litchfield and Kakadu National Park. Then another day in Darwin, before we make a tour all the way to Alice Springs. Adventure... adventure!!! If we don't check in before the end of next week - the crocs got to us...

( s t u d e r e n )

2008-07-12T09:17:00.011+02:00

De Gold Coast is overdag iets prettiger dan 's nachts. Alle dronken Engelsen liggen dan nog heerlijk te slapen en dus zijn het vooral de surfers en zon-aanbidders die je tegenkomt.

ons hostel

We hebben het vrijdag lekker rustig aan gedaan, met een bezoek aan de prachtige Griffith University voor Reinout. Wat was het daar mooi! Ik had Reinout al bijna zover om in Sydney te gaan studeren, maar hier is het toch ook wel super hoor. Allemaal nieuwe gebouwen, veel buiten schooltijd aan sport e.d. te doen, mooie woonruimte vlakbij voor de studenten. Perfect. Het is hier ook nog eens een stuk goedkoper dan in Sydney (een stuk!), dus ik begrijp helemaal dat Rein hier zo enthousiast over was. Wel een luxe voor hem natuurlijk om het van tevoren allemaal een keertje van dichtbij te zien!

Nienke, sporter, maar nu even niet.

Aan het eind van de dag hebben we nog even over het strand gelopen en hebben -al viering dat we nog leven- pannekoeken gebakken. Jam Jam.

Vandaag zijn we met de bus naar Brisbane vertrokken en zitten we in een grappig hostel dat een uitzicht heeft over de stad en er heel mooi uitziet. Daar speelt zo een live band, dus we gaan dat maar eens even bekijken zo.
We hadden het plan om de stad in de gaan, maar wilden eerst 'even' een tour boeken voor rondom Darwin (waar we maandag heen vliegen), maar dat 'even' bleek de hele middag te duren. Eerste tentje waar we kwamen hebben we 45 minuten gewacht, toen het meiske achter de balie vrolijk zei dat ze eerst iemand anders moest helpen en daarna ging sluiten. -lichtuit-
Gelukkig gingen we twee deuren verder op goed geluk naar binnen en kwamen we in gesprek met een superenthousiast meisje dat voor ons echt alles tot aan Alice Springs heeft geregeld. Tours, overnachtingen, alles. Heerlijk. Ze was zo vriendelijk en behulpzaam (i'm trying to help people realize their dreams - prachtig) dat we op slag zijn vergeten dat we Brisbane tot een uur geleden eigenlijk een vreselijke stad vonden. Zelfs Nienke, die Brisbane sinds haar vorige bezoek in 2006 al uit de atlas wilde gummen.
Het is hier in Bribane trouwens superdruk, we zijn blij dat we gereserveerd hadden, vanwege de World Youth Day, (had ik volgens mij al over geschreven, soort EO-jongerendag, maar dan een week lang, waarbij ook de paus langskomt) Nou hebben wij persoonlijk weinig met meneer paus en kunnen we dus niet wachten hier de drukte te ontlopen en snel de bushbush, never never, back of bourke, oftewel: het absolute niets van de outback te ontdekken.

We arrived in Brisbane after visiting the Griffith Uni in Surfers Paradise on Friday. Here we spend all day booking tours for the next couple of days, we leave for Darwin on Monday. Tomorrow we'll visit a ZOO and shoo...eh hug some koalas. Check it out on our site next time!!!

{ n e a r h e a r t - a t t a c k }

2008-07-12T08:55:00.007+02:00

Thursday was not a good day for science.

We zijn inmiddels geland in Brisbane. Maar vraag niet hoe. Het was een 'bumpy ride' om hier te komen. We zijn er nog van onder de indruk. Hier het verhaal:
Donderdag was onze laatste dag in Sydney, op zich al jammer, maar je moet op een gegeven moment toch echt verder. De mannen gingen in de middag nog even voetballen in het park, wat met een lekker zonnetje en een doelpunt van broers' kant een heerlijke tijdsbesteding bleek.
Daarna was het snel terug naar het hostel, want onze pendelbus naar het vliegveld zou om 5 voor half 6 komen. Zou. Wij wachten en wachten, tot er rond kwart voor 6 eindelijk een busje aankwam. Wij hevig afscheid nemen van Nick en tassen opgepakt, maar de chauffeur bleef zitten, zwaaide vriendelijk naar ons en liet ons betoeterd op de stoep staan nadat hij wegreed. Wel gloeiende koalakeutels nog aan toe. Wij weer zitten, wachten, wachten (even voor de goede orde: onze vlucht ging om kwart over 7, checkin zou sluiten om kwart voor 7)
Toen, 5 voor 6 kwam er dan eindelijk een busje aan. Het mannetje dat onze bestuurder moest voorstellen, was een onooglijk aziatisch mannetje dat op het moment dat we in de bus stapten zei dat we nog even 7 minuten mochten wachten. hij moest even roken. ugh. Wij dus weer uit die bus, Nick nog eens even flink geknuffeld (nou ja, ik dan -hehe) en tien minuten later dan toch eindelijk het vertrek. We zouden in een half uur op het vliegveld aankomen, zei de beste man. Toen begon de ellende pas.
De man bleek niet alleen blaartrekkend lelijk, kennelijk zat hij ook stijf onder de speed, want hij zat als een waanzinnige te stuiteren op zijn stoel, sloeg non-stop met zijn vuisten op de toeter en schold tegen iedereen uit het open raampje van de auto. Hij bleek nog een hele rits mensen te moeten oppikken, zodat we het 20 minuten later erg benauwd kregen toen we doorhadden dat we nog steeds in de buurt van de Darling Harbour rondreden(!) (dat is 10 minuten van ons hostel vandaan) Wij dus nog maar eens vragen hoe lang het nog zou duren, de andere mensen begonnen ook al een tikkie ongerust te worden. Hij was intussen uitgescholden door zijn baas die via de portofoon riep dat hij nog mensen was vergeten onderweg, waarop hij zijn portofoon met een zwiep van het dashboard veegde en die ergens op de vloer belandde. We werden wat bang, maar uitstappen was geen optie meer.
Uiteindelijk, na een vreselijk hobbelige en zenuwachtige rit, kwamen we bij het vliegbeld aan. En juist. Te laat. De vrouw achter de balie zei met een stalen gezicht dat de checkin dicht was, dat we een nieuwe vlucht moesten boeken en dat dat dan 120 dollar p.p. zou kosten. Bij Nienke ging de kraan open. Reinout was wat cooler en liep naar de helpdesk en kreeg het voor elkaar dat we toch nog via een achteringang onze tassen konden inlaten en door konden rennen naar het vliegveld. Daar bleek het vliegtuig iets vertraagd en jawel, waren wij dus nog mooi op tijd. Zo zaten wij dan toch echt, echt in het vliegtuig en landden we 1 uurtje later op het Gold Coast vliegveld.

-Adem halen-

Op het vliegveld bleek het slotje van Nienke's tas zich op wonderbaarlijke wijze van code te hebben veranderd en kreeg ze haar flightbag er niet meer af zonder geweld, maar daarna belandden we op de valreep nog even in een echterlijke ruzie, waar een man een vrouw met vier kleine kindjes de huid vol schold en de vrouw hier nog drie keer erger overheen ging... en wij vonden onze situatie ineens een stuk minder bedroefend.
Met een pendelbus (een goede deze keer) reden wij door naar Surfers Paradise, waar we in een ietwat afgelegen hostel (maar wel superrustig) de nacht lekker vroeg zijn ingegaan. Maar natuurlijk niet voordat we even over het strand gelopen hadden en een vette hamburger naar binnen drukten. Want dat hadden we -vonden we zelf- erg verdiend.

We had the worst airport-dropoff ever, that almost made us miss our flight to the Gold Coast. Thanks to Reinout's hero-actions, we got to check in our bags at last and managed to get on board in the end. Big relief, but a near heart-attack for us both.
Surfers Paradise is a lot of sand and booze, but our hostel was super quiet, so we both slept like babies...

( u n i v e r s i t y )

2008-07-08T11:01:00.002+02:00

Even een kort berichtje, omdat ik alleen even achter de pc zit om een tour te boeken naar de Blue Mountains. Hopenlijk kunnen we daar morgen heen.
Nick heeft net gehoord dat hij zijn Engelse toets met een dikke 8 gehaald heeft en kan morgen dus eindelijk zijn huis, pasjes en weet ik wat gaan regelen. Hij gaat hier voor zijn studie architectuur aan de slag. Als een tourguide heeft hij ons meegenomen naar de Sydney University en later zijn we ook nog naar de school waar Irene heen gaat, de University van New South Wales geweest. Het is hier een soort winterstop, dus is het overal erg rustig op de campus, maar toch hebben we hier en daar wat gebouwen kunnen bekijken en heeft Reinout flink wat folders kunnen scoren. Hij is echt heel enthousiast geworden... en ik eigenlijk ook wel. Misschien moet ik ook nog maar iets leuks gaan studeren :)
Helaas was ik zo slim om geen kaartje in het fototoestel te doen (die had ik er gisteren uit gehaald toen ik foto's op de website ging zetten in het internetcafe) en heb ik dus vooral gefilmd.

Sydney University

Tot later!

Today we paid a visit to the Sydney Uni and the University of NSW. Even though its winter recess, we got a good impression what both places were like and my brother got home with loads of stuff to read. I want to study abroad as well now...!

( e n w e g a a n n o g n i e t . . . )

2008-07-07T12:39:00.003+02:00

Eigenlijk zouden we morgen Sydney verlaten. Eigenlijk. Eigenlijk zouden we een hele dag in de trein gaan zitten voor onze volgende bestemming. Eigenlijk. Eigenlijk zouden we daarna naar Byron Bay gaan en in de zee zwemmen met dolfijnen. Eigenlijk. Maar eigenlijk hebben we daar helemaal geen zin in. Dus hebben we de plannen omgegooid... en blijven we -eigenlijk- gewoon nog lekker even in Sydney.

We hebben 2 nachtjes bij geboekt en gaan nu niet met de trein en bus maar met het vliegtuig in een keer naar de Gold Coast. Niet met een tussenstop in Byron Bay, de winter hier is toch behoorlijk frips eh... fris en in dat plaatsje is er weinig meer dan zwemmen, surfen, kayakken en zuipen te doen. Aangezien we dat allemaal nu niet willen, gaan we gelijk door naar waar we wel willen zijn. De Griffith University aan de Gold Coast. Die wil Reinout graag bezoeken. Na Gold Coast gaan we dan met de bus naar Brisbane, waar we de 14e het vliegtuig naar Darwin hebben.
In Sydney gaan we nog twee universiteiten bezoeken (het blijkt dat Reinout's studie hier bij allebei te volgen is, dus hij kan nog kiezen) en we willen toch nog graag naar de Blue Mountains met een dagtrip, waarschijnlijk woensdag.

Gisteren zijn we met een groepje (rein, ik, irene, nick en Duitse Dennis en Amerikaanse Jessica) een wandeling gaan maken door Sydney. Door de botanische tuinen, langs wat musea tot en met het opera house. Vanaf daar is het een flinke wandeling van ruim een half uur naar het hostel, maar met onderweg een dinner-stop bij een Iers cafe (met de twijfelachtige naam 'Scruffy Murpheys') hebben we het allemaal weer gered. Backpacken is zo makkelijk.

Anzac Monument

Kunst?

Vage beesten...

Sydney by night

Vandaag hebben we met Nick een poging gedaan tot het bezoeken van de Sydney Tower, maar er stond zo'n belachelijke rij dat we dat maar hebben overgeslagen en door gegaan zijn naar de Darling Harbour voor het (gratis) Maritieme Museum. Ook leuk!

Een ritje met de monorail en een bordje soep maakte de dag voor ons af vandaag...

Nu ga ik op internet maar eens opzoeken waar het vliegveld van Gold Coast ligt en of daar ook hostels zitten, straks stappen we uit in de middle of nowhere... spannend, maar zo avontuurlijk is onze reis nog net niet.

De groetjes dus,
tot snel

xxx Nienke (en natuurlijk ook Reinout, maar die is even de binnenkant van zijn oogleden aan het bewonderen...)

Just a random night at the hostel...

We decided to stay a few more nights in Sydney. Love it here and got a cheap flight to Gold Coast that saves us two days travelling by train and bus. Reinout is into visiting some universities here and we want to visit the blue mountains, so we got heap of stuff to keep ourselfes busy with.
Today we visited the maritime museum and had a go on the Sydney monorail... excitement, excitement people! See you soon!!

wake up hostel, sydney

{ s y d n e . . . j a a a a y ! ! ! }

2008-07-05T12:09:00.010+02:00

We leven nog! In het hostel wil het niet lukken via de ipod iets op de site te plaatsen, dus zit ik (nienke) nu maar even in het internetcafe op de hoek van de straat het thuisfront op de hoogte van onze uitspattingen te houden. Want het is hier een gekkenhuis, beste lezers. Gaat u er maar even goed voor zitten.

Donderdag hebben we bij aankomst eerst een wandeling door Sydney gemaakt. De Darling Harbour, Circular Quay, alles hebben we gezien en in ons opgezogen. Het is hier zo groot en mooi, daarvan blijf je geloof ik altijd wel onder de indruk.

Natuurlijk kon het niet anders dan dat we ook in Sydney de eerste dag Hollanders zijn tegenkomen. Nick uit Eindhoven herkenden we aan zijn knaloranje shirt bij het voetballen (en Nienke draagt hier de hele tijd haar knaloranje Holland tasje -een of andere collega a.k.a. de buurvrouw, scheen het leuk te vinden haar daarmee de wereld over te sturen, vandaar-) en via via is Irene uit Utrecht bij ons groepje aangesloten. Allebei gaan ze binnenkort in Sydney studeren, dus Reinout krijgt echt de kriebels om hier volgend jaar ook heen te gaan. Sydney bevalt hem prima, sterker nog, hij gaat morgen kijken of zijn studie ook hier te doen is en we gaan dan even de uni bekijken... wordt vervolgd...

de mannen in actie

Met de Dutchies hebben we een erg leuke tijd, over dag doen we soms dingen samen en 's avonds koken we met elkaar. Jaja, we eten hier goed! Daarna is het door naar de Sidebar, de cafe van het hostel. Gezellig!

Vrijdag zouden we met het hostel een wandeling langs de kust maken van Coogee Beach naar Bondi Beach, maar... het is hier dus winter en het weer nogal wisselvallig, dus precies: regen. Veel regen, bleek later toen we inmiddels met een groep mensen besloten hadden op eigen gelegenheid te gaan. Erg veel regen zelfs.
We zijn compleet van de rotsen gespoeld en de helft van de groep heeft het op de helf, nee een derde van de rit (Clovelly Bay) opgegeven. Inclu de Hollanders, want voor de regen zijn we hier natuurlijk niet gekomen.

En nu is het zaterdag en hebben Rein en ik het aquarium bezocht. Wat wassie weer mooi! Bakken vol met de raarste vogels, eh.. vissen. Daar kunnen ze in Japan nog iets van leren, die vreten die beesten alleen maar op, hier genieten ze er heel anders van!

Vanavond is er in de Sidebar een 'Christmas in July' party... omdat het hier nu winter is en het veel kouder nooit zal worden, vieren ze gewoon nu kerstmis. Compleet met rood/witte mutsjes en Mariah Carrey's all i want for christmas... uit de geluidsboxen. Zoals ik al schreef in het begin, gekkenhuis.

Wat we de komende dagen gaan doen is nog niet helemaal duidelijk. We vertrekken uit Sydney in ieder geval op dinsdag en gaan dan met de trein een stuk langs de oostkust omhoog, maar voorlopig zitten we hier nog prima. We zouden hier gemakkelijk de twee maanden kunnen uitzitten, maar dan zou ons budget er wel een tikkie sneller doorheen gaan!

Ik verlaat jullie nu met een laatste bericht, natuurlijk de huldiging van onze prijswinnaar/winnares!!!! Het was natuurlijk overduidelijk. Wij hebben ons dan ook hoofdschuddend zitten afvragen wat de inzenders van 'oudhollandse tegelwand' en 'tandaanslag' door hun eten geroerd hebben gekregen. Onder welke stoeptegel deze mensen de afgelopen dertig jaar gezeten hebben. Wij vermoeden dat 20+ jaar met ons samenwonen nu zijn sporen gaat achterlaten. Nu begrijpen we waarom kinderen op een gegeven moment gewoon het huis uit moeten. Het is niet meer verantwoord.

nee lieve pap en mam, helaas, maar de prijs zal toch echt naar de buurvrouw gaan. WILLY GEFELICITEERD!!!
Het was natuurlijk het dak van het Opera House!!!!

De prijs -een ervolle vermelding op deze website- wordt per direct uitgereikt, het nader te bepalen cadeau (een vreselijk souvernir uit de regio waarvan je je afvraagd a. wat het is en b. hoe kom ik er zo snel mogelijk weer vanaf) zal door de jury met zorg en leedvermaak worden uitgekozen en komen later je kant op. Willy, nogmaals: gefeliciteerd!

We love Sydney. Did a lot of sight-seeing and -wonder-o-wonder- crashed into a couple of Dutchies the first day. Sydney isn't safe at night anymore. We played footy in the park, cooked together and got soaked during the coogee-to-bondi beachwalk. Even too much for the Dutch and English 'we're so used to rain'-people in our little group.
Visited the aquarium with my brother yesterday. awesome, awesome. Even thought the platypus wasn't at home... the big sharks and little nemo made up for that. Definite go-see! now we get ready for the christmas-in-july party. man's got to do something on holiday, right?

( n e x t s t o p : b i g c i t y )

2008-07-03T07:01:00.002+02:00

Het valt niet mee allemaal: opstaan, ontbijten, musea bezoeken, door parken banjeren, paleizen fotograferen, mensen in treinen uitlachen, karpers voeren, aan bloemen ruiken, zwaar shoppen, verdwalen, de weg weer vragen, daten met knappe mannen, lunchen, kletsen met kamergenoten, films kijken, bloggen... maar wij hebben het gisteren zo ongeveer allemaal gedaan.
Niet zo gek dus dat we bijna rennend, met een spoor van verloren onderbroeken achter ons aan richting vliegveld gingen. En we waren echt net op tijd!
'geluk is met de dommen', zegt onze moeder altijd ('wie niet sterk is moet sterk ruiken' en 'geen medelijden met de dobbelaar' ook, maar die zijn in deze situatie minder van toepassing...)

01:08 (japanse tijd)
In ieder geval, we zitten in de vliegmachine en buiten wat vreemde, krassende geluiden bij het opstijgen na, verloopt alles gladjes. Zal wel een Japanner geweest zijn die met zijn laatste krachten ons probeerde over te halen te blijven. Zo even kijken of hij nog aan het vliegtuig hangt, de stumperd.
Maar we hebben genoeten in Tokyo hoor. Of zoals we zelf zeggen: ons opwarmertje. Nu gaat namelijk het ECHTE werk pas beginnen. Maar we doen het graag. Voor jullie natuurlijk.

12:18 (sydniaanse tijd)
We zijn aangekomen in Sydney!! Hebben al een keer de hele stad op en neer gelopen en gaan zo ff wassen en daarna voetballen met een groep mensen van het hostel. Vanavond misschien bbq. Hier komen we de tijd dus wel door! g'day!

wie raadt wat dit is, wint een eervolle vermelding op onze site. En wie wil dat nou niet?

We had to race for our plane, but made it right on time. Close call! The food on the plane was classically disgusting, our legs too big for our chairs and the sound of the movies too soft to hear... but we got to Sydney in the end, and that's all that matters! Walked around town today and are in the hostel for laundry now. The delight of the backpacker-person. Soccerpractice with people from the hostel in a bit. It's winter here, but the weather is better than springtime in holland! we'll have a good time. NO WORRIES!

More pics soon!!

( e d o a n n o 2 0 0 8 )

2008-07-02T10:33:00.002+02:00

Nienke:
Een culturele groet vanuit het Edo Tokyo museum! Zoals jullie
inmiddels wel door hebben, is de ipod een groot succes. Op de meest
gekke plekken kunnen we iets schrijven voor de site, wat we dan op een
later moment in het hostel uploaden. Werkt prima en scheelt een hoop
tijd! De foto's laten dus wel iets langer op zich wachten, maar dat
mag de pret niet drukken vinden wij.

Reinout:
Het museum zelf is nu dus door 3 van de 4 krooksans bezocht. Eindelijk
heb ik dit apparaatje kunnen afpakken van blogzilla. We zitten nu voor
een theater, waar allemaal rare geluiden uit komen, en zijn aan het
uitzoeken waar er iets te vreten is hier. Boven ons hoofd zweeft het
decor van een david bowie show. Heel logisch toch?

Nienke:
Inmiddels zitten we even uit te hijgen in het park naast het
keizerlijk paleis. Het is de afgelopen dagen heel lekker weer geweest,
nog steeds trouwens, met aardig wat zon en een plakkerige warmte.
Reinout begint net een beetje te wennen hier en vindt het zowaar
jammer dat we over een paar uur alweer vertrekken... Asjemenou!

Zelf heb ik inmiddels ook een nieuwe reden om hier nog even te willen
blijven, maar dan in de vorm van een knappe amerikaan. Jaja, we hebben
eindelijk ontmoet. Zelfs Reinout vond het een toffe gast. De afspraak
voor augustus -op het strand- staat al.
Nu gaan we ons eerst haasten naar een heel ander strand, namelijk dat
van Sydney, dus.... Spreek jullie later!!!

We had a very cultural day today, with the Edo Tokyo museum in Ryogoku
first and the Imperial Palace second. We totally enjoy the crazy vs
peaceful city with its friendly people and are glad we're back here
end of august! Reinout has become a pachinko-addict, so due to budget-
reasons we have to leave now. Hehe. We arrive in Sydney tomorrow.
Same, same... but different? We just wait and see, as long as there's
sun, we'll be fine. Peace out.

( r u s t i n d e c h a o s )

2008-07-01T11:48:00.003+02:00

Na heerlijk te hebben (uit)geslapen in onze "mixed dorm", waar ook nog een Nederlands stel, Ierse man en Koreaan meisje slapen, zijn we vandaag -na een potje 'pachinko'- in de gekte van Shibuya gedoken. We hebben over 'het' kruispunt gelopen en in een aantal winkels ons gek gelachen om wat er allemaal te koop is.

Niet te geloven : stickers voor op je borsten (van Reinout moet ik gewoon tietstickers schrijven), pruiken voor honden, badminton shutles van een meter lang en onderbroeken met gezichten... Tja. Daarnaast staat elk apparaat dat ze binnen maar hebben aan en is het zo'n herrie dat je daarna wel naar een tempel moet vluchten om even rust te hebben.
Dus daar zitten we nu. Bij de Meji Jingu Shrine in Harajuku. Even te
onthaasten. Heerlijk. Hierna een broodje eten in het park.

　

Na het park bleken we toch wel een beetje veel gelopen te hebben, dus　gingen we terug naar hef hostel. Daar heeft Reinout zijn vondst van de　dag uitgetest: een mini helicoptertje dat echt kan vliegen. Vette　sh... En mijn Kung fu hamster kan me een partij dansen! Blij als kinderen zijn we.

Mam, Pap, missen jullie ons al?
We love you!

Ps. Stuur meer geld. Reinout heeft de HMV gevonden.

Today we jumped into the craziness of Shibuya and Harajuku. We bought a whole lot of crap in 'Don Quixote' and 'Kiddy Land'. We didn't especially needed any of it, but it made us feel better nonetheless. Awesome flying helicopter and dancing hamster.. As I said, for the sake of our inner child only. In Harajuku we stopped by the Meiji Shrine and prayed to Buddha for a safe flight to Sydney tomorrow and hot chicks for Reinout. Life in Japan is all about priorities, folks!

Take care!

Fred en de buurvrouw
A.k.a.
Fred and the neighbour

nou moe

2008-07-01T05:00:00.002+02:00

We proberen het probleem met de berichten op te lossen maar hebben nu drie kwartier van onze dag verloren door die stomme website -en het werkt nog niet- dat jullie het maar even zonder commentaar moeten doen :) gelukkig hebben mensen de e-mail al gevonden, dat werkt ook. sorry! nu gaan we winkelen in shibuya. baaaaay

Gaat het nu dan toch ineens werken? ik begrijp er niets meer van. vanavond nog maar eens goed naar kijken. en dan ookde fotos.

( o o p s . . . )

2008-06-30T11:36:00.005+02:00

Ik kon er echt niets aan doen. Probeerde gezondere alternatieven aan te raden. Maar hij sleepte me mee. Aan mijn haren.
Dat ik niet moest denken dat ie vis ging lopen eten. Dat hij niet 24 uur wakker was gebleven voor een bak met slierten. Dat het wel vakantie was. Dus wat moet je. Precies. McDonalds eten. Na een lange wandeling door de elektrische winkels in Akihabara. Die wel weer erg verrassend waren. Je hebt tegenwoordig robotjes die exact een vlieg kunnen imiteren. Betalen om je voor je plezier te laten irriteren. Rare jongens, die Japanners.

Het internet op mijn ipod is gratis in het hostel, dus terwijl Reinout ligt te slapen kan ik lekker beneden over hem schrijven. Lees ie toch niet, veel te druk met om zich heen kijken en genieten.

We went to Akihabara and saw the craziest laptops, plasma's, musical instruments and robot bugs (?)
My brother went mad and wanted to buy all 7 floors at once. He ended up with just a burger from macdonalds, but that satisfied him just as much. As long as he doesn't have to eat fish... Crazy kid.

( o n b o a r d e n t e r t a i n m e n t )

2008-06-30T06:24:00.004+02:00

12:18
Na een gemakkelijke incheck en een stiekeme choco muffin/donut, zitten we nu op grote hoogte. Reinout heeft al heimwee en Nienke moet om het kwartier plassen. De stemming zit er zogezegd al lekker in.

13:45
Frappuchino, moccachino, cappuccino, alpachino, mijnietgezieno... hoe dan ook, we zitten in Londen bij de Starbucks onder het genot van een lekker bakkie naar de vliegtuigen te kijken. Vakantie is begonnen.

14:35
Nienke zit niet naast een zwetende, dikke Duitser. Zij is blij.

Reinout blijkt langer dan twee Japanners op elkaar. Hij heeft ook al op alle knopjes in het vliegtuig gedrukt.